Czy wolno śmiać się ze śmierci? „Absolutnie nie” – odpowie ktoś, kto zgodnie z polską tradycją traktuje życie śmiertelnie poważnie. Miłośnik skeczu Monty Pythona o Posępnym Kosiarzu (alias Ponurym Żniwiarzu) odpowie jednak: „Ależ oczywiście!”. Obaj znaleźliby coś dla siebie w świecie nieokiełznanej wyobraźni Hanocha Levina. Płaksy to ostatni dramat tego twórcy, najważniejszego dramatopisarza izraelskiego XX wieku. Napisał go w szpitalnym łóżku, umierając na raka. Bohaterowie tej czarnej komedii również dożywają swych dni w zapomnianym przez świat, zatłoczonym szpitalu w Kalkucie. Litościwy personel postanawia im „dostarczyć rozrywki”, odgrywając historię bohatera spod Troi, króla Agamemnona, którego pierwszej nocy po powrocie do domu zabija żona…
Groteskowy kabaret, w którym bezczelnie robi jaja może nie tyle z pogrzebu, co z umierania i towarzyszącego mu cierpienia, jest jak pięść z wystającym z niej kciukiem podsunięta śmierci pod nos. […] nic nie zostanie nam oszczędzone – będziemy patrzeć, jak leje się krew, towarzyszyć w odchodzeniu, a nawet chóralnie jęczeć z bólu. Przy czym – trzeba zaznaczyć – będziemy się też całkiem często śmiać, i będzie to śmiech oczyszczający. Magda Piekarska, Teatralny.pl
reżyseria i opracowanie tekstu: Łukasz Kos
występują: Ewa Galusińska, Anita Poddębniak, Anna Sienicka , Małgorzata Urbańska, Arkadiusz Jaskot, Mateusz Krzyk, Łukasz Kucharzewski, Paweł Palcat, Paweł Wolak
inspicjent i sufler: Mariusz Sikorski
