Alergia na nikiel należy do najpopularniejszych nadwrażliwości kontaktowych. Uczulić może potencjalnie wszystko, co zawiera w składzie nikiel m.in. biżuteria, sprzączka paska, metalowy guzik, czy sztućce. Nikiel występuje także w produktach spożywczych. Alergia na nikiel – co robić?

Alergia na nikiel jest reakcją typu opóźnionego i może rozwinąć się w każdym wieku. Co ciekawe częściej dotyka kobiety, niż mężczyzn. Najczęściej pojawia się w wieku młodzieńczym i zostaje na resztę życia. Reakcję zapalną wywołuje fizyczny kontakt z przedmiotami, które mają ten pierwiastek w składzie. Będą to metalowe przedmioty domowego i osobistego użytku. Nikiel może także znajdować się w detergentach, farbach oraz występować w kosmetykach, a nawet w wodzie z kranu. Warto wspomnieć, że uczulenie na nikiel to choroba zawodowa takich grup jak: fryzjerzy, sprzątaczki, salowe, czy maszyniści. Należy też wspomnieć o produktach spożywczych w puszkach np. ryby, konserwy i napoje. Objawy alergiczne będzie pogłębiał niedobór żelaza.

• biżuteria m.in. naszyjniki, kolczyki, pierścionki, wisiorki, bransoletki, łańcuszki;
• sztućce;
• garnki metalowe;
• metalowe uchwyty w np. komunikacji;
• klamki;
• guziki;
• sprzączki;
• zapięcia;
• klucze;
• nożyczki;
• detergenty;
• niektóre kosmetyki;
• farby. 

Osoby uczulone na nikiel powinny zwracać wyjątkową uwagę na kontakt z przedmiotami, które mogą wywoływać alergię. Oprócz dokuczliwych dolegliwości alergia na nikiel może utrudniać codzienne funkcjonowanie i wymuszać szczególne zachowanie w typowych sytuacjach. Problem może pojawić się np. w restauracji, gdzie nie wiadomo, z jakiego stopu metali wykonane są sztućce. W miarę możliwości należy prosić o sztućce drewniane lub plastikowe, lub zaopatrzyć się w komplet sztućców przenośnych wielorazowego użytku. 

Reakcja alergiczna na nikiel może też grozić odrzuceniem płytek ortopedycznych, śrub umieszczanych np. przy rozległych złamaniach, czy implantów stomatologicznych. 

Uczulenie na nikiel daje objawy w postaci zmian na skórze, które powstają w wyniku kontaktu z przedmiotem wykonanym z metalu. Obszary objęte dermatozą to najczęściej dłonie, nadgarstki, okolice pępka, płatki uszu lub określone miejsca na twarzy. 

Objawy uczulenia na nikiel:

• zaczerwienienie;
• świąd;
• wypryski;
• grudki;
• krostki;
• pęcherzyki;
• pieczenie;
• suchość skóry;
• łuszczenie;
• zapalenie spojówek;
• nieżyt nosa;
• astma oskrzelowa.

Diagnostyka alergii na nikiel wymaga przeprowadzenie skórnych testów płatkowych. Odczynniki zawierające alergeny umieszcza się na plecach pacjenta, po czym szczelnie zakleja się taśmą. Odczyty wyników dokonywane są po upływie 48 i 72 godzin. Do momentu zdjęcia odczynników przez lekarza nie można moczyć tego obszaru. 

Nikiel jest pierwiastkiem śladowym i w określonej ilości jest niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Ciekawostką jest, że zajmuje piąte miejsce w rankingu najczęściej występujących pierwiastków na naszej planecie. Wchodzi w skład atmosfery, gleby, wody oraz produktach pochodzenia roślinnego. Powszechność występowania niklu uniemożliwia całkowita wyeliminowanie tego składnika. Wbrew pozorom zdrowa dieta, pełna zielonych warzyw nie sprzyja unikaniu kontaktu z tym pierwiastkiem. 

Jednak świadomość, w jakich produktach spożywczych występuje w znaczącej ilości, jest ważna w kontekście nasilenia reakcji alergicznej. Wówczas możemy zrezygnować lub znacznie ograniczyć spożycie niektórych produktów. Na przykład korzystając z usług cateringu dietetycznego, który daje możliwość wyboru dań w jadłospisie, możemy pomijać te potrawy, które zawierają składniki będące źródłem niklu. Dieta pudełkowa w Warszawie, Gdańsku i innych dużych miastach to bardzo częste rozwiązanie wśród młodych, zapracowanych osób. 

• zielona herbata;
• czarna herbata;
• kakao;
• czekolada;
• mąka pszenna, żytnia, owies;
• nasiona roślin strączkowych;
• ryby (m.in. łosoś, makrela, śledź) i owoce morza;
• owoce suszone;
• migdały;
• zielone warzywa np. sałata, szpinak, szczaw.