Pełna sala i muzyczne emocje podczas koncertu „TO NASZE TANGO”

26-latka odpowie za atak na troje dzieci z Ukrainy

Napaść na dzieciaki? W anclu lekko nie będzie miała...

Jak ożywić Zamek Piastowski? Legniczanie mają głos

Turnieje i gry plebejskie dla każdego Biesiady sarmackie i rekonstrukcje uczt Targi rzemiosła i produktów regionalnych Kawiarnia lub karczma z otwartym dziedzińcem Mapping 3D na murach zamku Bale maskowe i reduty Nocne zwiedzanie „od piwnic aż po strych” Koncerty przy świecach Magnesy dla mieszkańców i „Dzień Mieszkańca”: Raz w miesiącu darmowy wstęp lub symboliczna złotówka dla osób z lokalną kartą mieszkańca na wybrane wystawy lub wydarzenia.

Jak ożywić Zamek Piastowski? Legniczanie mają głos

Poniżej znajduje się zestawienie najpopularniejszych zwyczajów i zabaw na luzie z podziałem na obie grupy. Szlachta i magnateria (na zamkach i w pałacach) Szlacheckie zabawy charakteryzowały się przepychem, skłonnością do żartów, rubasznego humoru oraz chęcią zaimponowania gościom. Kuligi: Zimą zamożna szlachta organizowała wielodniowe wyprawy saniami od dworu do dworu. Zabawie towarzyszyła muzyka, pochodnie, śpiewy i uczty, które trwały aż do wyczerpania zapasów gospodarza, po czym cały orszak (wraz z gospodarzami) ruszał do kolejnego majątku. Reduty i maskarady: W okresie karnawału na zamkach i w pałacach urządzano bale przebierańców. Goście zakładali maski i fantazyjne stroje (często przebierając się za chłopów, postaci z mitologii czy egzotycznych cudzoziemców), co pozwalało na swobodniejsze zachowanie i flirt bez zważania na sztywną etykietę. Żywe obrazy (Tableaux vivants): Popularna zabawa salonowa polegająca na odtwarzaniu przez gości słynnych dzieł malarskich lub scen historycznych. Uczestnicy przebierali się w stroje z epoki i zastygali w bezruchu na kilka minut przy akompaniamencie muzyki. Wiwaty i puchary przychodnie: Podczas uczt wznoszono głośne toasty na cześć króla, gospodarzy i dam, często strzelając przy tym na wiwat z pistoletów lub małych armatek zamkowych. Popularne było picie z jednego, ogromnego pucharu przekazywanego z rąk do rąk (często w kształcie rogu lub pozbawionego podstawy, przez co trzeba było wypić wszystko do dna, zanim odłożyło się naczynie). Polowania z nagonką i sokolnictwo: Traktowane nie tylko jako zdobywanie zwierzyny, ale wielka towarzyska rozrywka na świeżym powietrzu. Po łowach urządzano tzw. bigosowanie, czyli biesiadę przy ognisku z gorącym bigosem i nalewkami. Zwyczaj „rozbierania” gości: Aby zatrzymać biesiadników na dłużej i nie pozwolić im wyjechać przed końcem zabawy, gospodarze potajemnie zdejmowali koła z ich powozów lub chowali uprząż końską. Gry towarzyskie i hazard: Na luzie grywano w karty (np. w faraona, mariasza), kości, warcaby oraz bilard. Popularne były także towarzyskie zabawy słowne, układanie wierszyków na poczekaniu (fraszek) i zagadki. Robotnicy, służba i czeladź (w czworakach, karczmach i na dziedzińcach) Ludzie pracujący w majątkach zamkowych i pałacowych (stajenni, kucharki, ogrodnicy, rzemieślnicy i robotnicy folwarczni) bawili się prościej, ale niezwykle żywiołowo, z dużym dystansem do siebie i codziennego trudu. Zapusty i przebierańcy (chodzenie z niedźwiedziem lub kozą): Na koniec karnawału czeladź przebierała się w odwrócone kożuchy, maski zwierząt i słomiane stroje. Korowód chodził po dziedzińcu zamkowym i wsi, płatając figle, zbierając datki oraz poczęstunek od panów. Comber (babski comber): Szalona zabawa organizowana w tłusty czwartek głównie przez kobiety pracujące na dworze i targowiskach. Kobiety tańczyły, śpiewały frywolne przyśpiewki i zaczepiały mężczyzn, zmuszając ich do wykupienia się datkiem lub wspólnym tańcem. Sobótki i Noc Kupały: W najkrótszą noc w roku służba i robotnicy zbierali się nad wodą lub na polanach przy majątku. Skakano przez ogniska (co miało zapewnić zdrowie i pomyślność), puszczano wianki na wodę i szukano kwiatu paproci, co sprzyjało swobodnym zalotom. Zabawy siłowe i zręcznościowe: Na dziedzińcach lub przy karczmach organizowano zawody dla rozrywki. Popularne było wspinanie się na wysoki, gładki i nasmarowany mydłem lub tłuszczem słup, na którego szczycie wisiały nagrody (np. kiełbasa, wstążki lub butelka gorzałki). Śmigus-dyngus (lany poniedziałek): W wykonaniu czeladzi był to zwyczaj bardzo żywiołowy. Parobkowie czaili się z wiadrami wody na panny służebne, a czasem wrzucali je wprost do stawów lub koryt z wodą, czemu towarzyszyło mnóstwo śmiechu i pisków. Potańcówki przy muzyce „na żywo” i przyśpiewki: Po zakończeniu ciężkich prac (np. po żniwach podczas dożynek) robotnicy bawili się przy dźwiękach skrzypiec, basów i bębenka. Dużą fantazją wykazywano się w wymyślaniu na poczekaniu zabawnych, często złośliwych przyśpiewek komentujących życie na zamku i przywary innych pracowników. Gry zręcznościowe na wolnym powietrzu: W wolnych chwilach grano w palanta (grę z kijem i piłką), klipę (odbijanie zaostrzonego patyka) oraz kręgle ustawiane na klepisku.

Jak ożywić Zamek Piastowski? Legniczanie mają głos

Cóż za tygiel. Łemkowie, Żydzi i Niemcy. Ani wzmianki, myśli ankietera, że od ponad 80 lat w tym mieście obecna jest społeczność i kultura POLSKA. Skądże...