Ostro, dynamicznie, drapieżnie zabrzmiała formacja Fisz Emade Tworzywo w Sali Maneżowej. Nie zawiedli, grali równo, pewnie, z charakterystycznym dla siebie tempem i dźwiękiem, który najlepiej działa na żywo. Nie brakowało chemii między muzykami a tłumem fanów. Publiczność reagowała od pierwszych sekund, a każdy kolejny numer tylko podkręcał tempo. Sobotni koncert był mocnym finałem dnia wypełnionego wydarzeniami i przypomniał, że Fisz i Emade wciąż potrafią porwać publiczność tak, jak wtedy, gdy grali tu po raz pierwszy. Sala Maneżowa pulsowała rytmem, który trudno było zatrzymać.
Koncert Fisz Emade Tworzywo był częścią sobotniego programu Legnickiego Centrum Kultury, które uczestniczyło w organizacji wielkiego jubileuszu Dolnego Śląska, a dla wielu także jego kulminacyjnym punktem. Występ był wyczekiwany od tygodni i, jak przyznała dyrektorka LCK Marta Bilejczyk-Suchecka, wyprzedał się błyskawicznie.
Sobota była naprawdę intensywna, od rana coś się działo, a ten koncert to najmocniejsze zakończenie całego dnia. Fisz Emade Tworzywo wracają do Legnicy po latach i znów przyciągają tłumy. Sala Maneżowa wypełniona po brzegi, bilety rozeszły się w mgnieniu oka, więc to ogromna radość widzieć tylu fanów. To zespół, który od dwóch dekad prezentuje świetną muzykę, rozwija się, zaskakuje nowymi projektami i nie traci świeżości. Myślę, że legnicka publiczność będzie się dziś bawić doskonale – mówiła Marta Bilejczyk-Suchecka, dyrektorka Legnickiego Centrum Kultury,
Publiczność nie zawiodła zespołu, a zespół nie zawiódł tych, którzy postanowili spędzić z nimi sobotni wieczór. Emocje i chemia były wyczuwalne od pierwszych minut do ostatniej nuty.
Zajrzyjcie do naszej fotorelacji:
::photoreport{"type":"check-for-article","item":"23113"}
Zespół wszedł na scenę bez długiego wstępu, od razu w swoim tempie i z charakterystycznym dla siebie brzmieniem rozpoczął widowisko. W programie sobotniego koncertu znalazły się utwory z kultowych płyt zespołu, ale też nowe kompozycje. Całość jak zawsze miała świetnie wyważoną dynamikę, a każdy kolejny numer podkręcał energię. Fisz Emade Tworzywo po raz kolejny udowodnili, że na żywo są w swoim żywiole. Ich brzmienie jest pełne, mocne i nieprzewidywalne, a koncerty działają jak żywy organizm. Legnicka publiczność natomiast, znów pokazała, że potrafi słuchać i bawić się razem z artystami W Sali Maneżowej panowała atmosfera, jakiej dawno tu nie było.
Dla organizatorów to kolejny dowód, że w mieście jest miejsce na mocne, nowoczesne granie. A dla fanów wieczór, który kończył się z uczuciem, że chciałoby się jeszcze jeden bis. Brawo Legnickie Centrum Kultury.
0
0
0
0
0
0
Jak ożywić Zamek Piastowski? Legniczanie mają głos
Poniżej znajduje się zestawienie najpopularniejszych zwyczajów i zabaw na luzie z podziałem na obie grupy. Szlachta i magnateria (na zamkach i w pałacach) Szlacheckie zabawy charakteryzowały się przepychem, skłonnością do żartów, rubasznego humoru oraz chęcią zaimponowania gościom. Kuligi: Zimą zamożna szlachta organizowała wielodniowe wyprawy saniami od dworu do dworu. Zabawie towarzyszyła muzyka, pochodnie, śpiewy i uczty, które trwały aż do wyczerpania zapasów gospodarza, po czym cały orszak (wraz z gospodarzami) ruszał do kolejnego majątku. Reduty i maskarady: W okresie karnawału na zamkach i w pałacach urządzano bale przebierańców. Goście zakładali maski i fantazyjne stroje (często przebierając się za chłopów, postaci z mitologii czy egzotycznych cudzoziemców), co pozwalało na swobodniejsze zachowanie i flirt bez zważania na sztywną etykietę. Żywe obrazy (Tableaux vivants): Popularna zabawa salonowa polegająca na odtwarzaniu przez gości słynnych dzieł malarskich lub scen historycznych. Uczestnicy przebierali się w stroje z epoki i zastygali w bezruchu na kilka minut przy akompaniamencie muzyki. Wiwaty i puchary przychodnie: Podczas uczt wznoszono głośne toasty na cześć króla, gospodarzy i dam, często strzelając przy tym na wiwat z pistoletów lub małych armatek zamkowych. Popularne było picie z jednego, ogromnego pucharu przekazywanego z rąk do rąk (często w kształcie rogu lub pozbawionego podstawy, przez co trzeba było wypić wszystko do dna, zanim odłożyło się naczynie). Polowania z nagonką i sokolnictwo: Traktowane nie tylko jako zdobywanie zwierzyny, ale wielka towarzyska rozrywka na świeżym powietrzu. Po łowach urządzano tzw. bigosowanie, czyli biesiadę przy ognisku z gorącym bigosem i nalewkami. Zwyczaj „rozbierania” gości: Aby zatrzymać biesiadników na dłużej i nie pozwolić im wyjechać przed końcem zabawy, gospodarze potajemnie zdejmowali koła z ich powozów lub chowali uprząż końską. Gry towarzyskie i hazard: Na luzie grywano w karty (np. w faraona, mariasza), kości, warcaby oraz bilard. Popularne były także towarzyskie zabawy słowne, układanie wierszyków na poczekaniu (fraszek) i zagadki. Robotnicy, służba i czeladź (w czworakach, karczmach i na dziedzińcach) Ludzie pracujący w majątkach zamkowych i pałacowych (stajenni, kucharki, ogrodnicy, rzemieślnicy i robotnicy folwarczni) bawili się prościej, ale niezwykle żywiołowo, z dużym dystansem do siebie i codziennego trudu. Zapusty i przebierańcy (chodzenie z niedźwiedziem lub kozą): Na koniec karnawału czeladź przebierała się w odwrócone kożuchy, maski zwierząt i słomiane stroje. Korowód chodził po dziedzińcu zamkowym i wsi, płatając figle, zbierając datki oraz poczęstunek od panów. Comber (babski comber): Szalona zabawa organizowana w tłusty czwartek głównie przez kobiety pracujące na dworze i targowiskach. Kobiety tańczyły, śpiewały frywolne przyśpiewki i zaczepiały mężczyzn, zmuszając ich do wykupienia się datkiem lub wspólnym tańcem. Sobótki i Noc Kupały: W najkrótszą noc w roku służba i robotnicy zbierali się nad wodą lub na polanach przy majątku. Skakano przez ogniska (co miało zapewnić zdrowie i pomyślność), puszczano wianki na wodę i szukano kwiatu paproci, co sprzyjało swobodnym zalotom. Zabawy siłowe i zręcznościowe: Na dziedzińcach lub przy karczmach organizowano zawody dla rozrywki. Popularne było wspinanie się na wysoki, gładki i nasmarowany mydłem lub tłuszczem słup, na którego szczycie wisiały nagrody (np. kiełbasa, wstążki lub butelka gorzałki). Śmigus-dyngus (lany poniedziałek): W wykonaniu czeladzi był to zwyczaj bardzo żywiołowy. Parobkowie czaili się z wiadrami wody na panny służebne, a czasem wrzucali je wprost do stawów lub koryt z wodą, czemu towarzyszyło mnóstwo śmiechu i pisków. Potańcówki przy muzyce „na żywo” i przyśpiewki: Po zakończeniu ciężkich prac (np. po żniwach podczas dożynek) robotnicy bawili się przy dźwiękach skrzypiec, basów i bębenka. Dużą fantazją wykazywano się w wymyślaniu na poczekaniu zabawnych, często złośliwych przyśpiewek komentujących życie na zamku i przywary innych pracowników. Gry zręcznościowe na wolnym powietrzu: W wolnych chwilach grano w palanta (grę z kijem i piłką), klipę (odbijanie zaostrzonego patyka) oraz kręgle ustawiane na klepisku.
stare pomysły
14:31, 2026-11-13
Jak ożywić Zamek Piastowski? Legniczanie mają głos
Cóż za tygiel. Łemkowie, Żydzi i Niemcy. Ani wzmianki, myśli ankietera, że od ponad 80 lat w tym mieście obecna jest społeczność i kultura POLSKA. Skądże...
pan misio
13:46, 2026-11-13
Jak ożywić Zamek Piastowski? Legniczanie mają głos
Urząd miasta przenieść do zamku. Chciał, nie chciał ludzie będą tam chodzić ;)
rozbawiony
13:18, 2026-11-13
26-latka odpowie za atak na troje dzieci z Ukrainy
Prawdziwa Polka katoliczka, damska bokserka i na pewno wielbicielka Brauna i Putina. Skazać ją na 5 lat i niech przemyśli to co zrobiła atakując dzieci, które uciekły od wojny.
Ron
12:59, 2026-11-13
Muzyka ludowa zawsze jest fajna. Dobrze że tylu legniczan ją uwielbia.
Użytkowniku, pamiętaj, że w Internecie nie jesteś anonimowy. Ponosisz odpowiedzialność za treści zamieszczane na portalu lca.pl. Dodanie opinii jest równoznaczne z akceptacją Regulaminu portalu. Jeśli zauważyłeś, że któraś opinia łamie prawo lub dobry obyczaj - powiadom nas [email protected] lub użyj przycisku Zgłoś komentarz