Ponad ćwierć wieku po „Balladzie o Zakaczawiu” teatr znów opowiada o dzielnicy. Tym razem zdjęciami Amadeusza Świerka

Przyciągnęła go legenda Zakaczawia, a na miejscu znalazł przyjaciół

Amadeusz Świerk, fotograf dokumentalny z Wrocławia, zaczął pracę nad „Dzielnicą Cudów” w 2021 roku. Wracał na Zakaczawie, poznawał ludzi i słuchał ich historii. Wśród bohaterów projektu są młodzi ludzie szukający własnej drogi, rodziny mierzące się z biedą i osoby, dla których po wyjściu z więzienia ważna stała się muzyka.

Urzekł mnie mikroklimat i legenda tego miejsca. Stwierdziłem, że jeśli miejsce ma negatywny stereotyp, to warto pójść głębiej niż pozory i spróbować zobaczyć, jak jest naprawdę. Zdaję sobie sprawę z tego, że ten stereotyp jest błędny. Poznałem wielu przyjaciół na dzielnicy i dla mnie to jest bardzo ciekawe miejsce. Nie bez problemów, oczywiście, ale na pewno nie zasługuje na to, żeby być marginalizowane. A wiem, że tak tutaj, w Legnicy, czasem jest – mówi Amadeusz Świerk.

Fotograf zauważył stan budynków i potrzebę remontów. Kiedy jednak opowiada o tym, co chciał pokazać na wystawie, wraca do mieszkańców i do tego, jak sami myślą o swoim miejscu w Legnicy.

Ta wystawa jest całą opowieścią. To miejsce z bogatą tożsamością i z wielowymiarową społecznością, która jest dumna z tego miejsca. I tych ludzi, mieszkańców, chciałem pokazać w sposób godny, z godnością – wyjaśnia autor.

Żeby zrozumieć dzielnicę, fotograf słuchał historii jej mieszkańców

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"27193","portal":"lca.pl"}

Czy Zakaczawie trzeba odczarować? Świerk zwraca uwagę, że część legniczan w ogóle nie dzieli miasta w ten sposób. Z tymi, którzy mają już wyrobione zdanie o dzielnicy, chciałby porozmawiać o tym, co można dostrzec, gdy pozna się bliżej ludzi, którzy tam żyją.

Są pewne stereotypy, nad którymi warto się zastanowić. Oczywiście wszędzie jest gdzieś jakieś ziarnko prawdy, ale zawsze jest też pewien odcień szarości, którego normalnie nie widać i który dopiero ukazuje się, gdy się wejdzie gdzieś głębiej. Gdy pozna się ludzi i zna się trochę ich historię życia, ich sytuację ekonomiczną, społeczną, to wszystko staje się trochę bardziej zrozumiałe – mówi Świerk.

Na pytanie o ulubione zdjęcie odpowiada, że fotografie działają jako całość. Z wyborem miejsca nie ma już takiego kłopotu. W Legnicy najchętniej wraca właśnie na Zakaczawie.

Po „Balladzie o Zakaczawiu” Świerk pokazuje dzielnicę na fotografiach

W 2000 roku legnicki teatr wystawił „Balladę o Zakaczawiu” w reżyserii Jacka Głomba. Ponad ćwierć wieku później w teatrze można zobaczyć, jak o dzielnicy opowiada fotograf dokumentalny. Za projekt o Zakaczawiu Świerk zdobył drugą nagrodę w kategorii projektu dokumentalnego w konkursie Grand Press Photo 2024.

Jeśli chodzi o popkulturową stronę tego miasta, dzielnica jest tak naprawdę najważniejszym punktem. Jeśli mówi się o współczesnej historii Legnicy, to jest Zakaczawie, jest „Ballada o Zakaczawiu”, jest „Dzielnica Cudów”. Miejcie świadomość, że dla was jako legniczan tożsamość współczesnej Legnicy nie funkcjonuje bez „Dzielnicy Cudów”. Tym ludziom należy się szacunek – podkreśla fotograf.

Wystawa była już prezentowana we Wrocławiu i w Poznaniu. Od piątku 13 listopada w holu Starego Ratusz zobaczyć ja mogą Legniczanie. Wystawę, której kuratorką jest Ewa Meissner, można oglądać do 31 grudnia. Wstęp jest wolny.