„A wiosna przyszła pieszo…”, jak pisał Edward Stachura. Światło rozlewa się po dniu trochę dłużej niż jeszcze niedawno, poranki mają w sobie chłód, ale już nie zimę, a powietrze niesie coś, czego wcześniej nie było. Zwykłe wyjście z domu przestaje być koniecznością i zaczyna być przyjemnością.

Widać ją najpierw w świetle, potem w tym, jak zmienia się codzienność

Najpierw zmienił się dzień. Jasność już zostaje z nami dłużej, wieczór nie zapada nagle, a poranek nie zaczyna się już w półmroku. To niewielka różnica, ale wystarczy, żeby inaczej spojrzeć na zwykłe rzeczy, spacer po pracy, chwilę na ławce, drogę, którą zna się na pamięć.

W parkach i na ulicach pojawia się coraz więcej spacerowiczów, ktoś przysiada na chwilę, ktoś zatrzymuje się bez pośpiechu, ktoś po prostu idzie dalej, jakby nie chciał jeszcze wracać. Powietrze robi się lżejsze, a słońce ogrzewa nas swoimi promieniami.

Nie ma jednego momentu, w którym można powiedzieć, że to już. Wiosna nie przychodzi od razu, tylko powoli zaznacza swoją obecność. Z dnia na dzień jest jej więcej, w świetle, w powietrzu, w tym, jak wygląda zwykły dzień.

I właśnie w tym jest jej początek. Nie w jednej dacie, tylko w tym, że wszystko zaczyna wyglądać trochę inaczej niż jeszcze kilka dni temu. Czy zauważyliście już oznaki wiosny wokół siebie?