14 lutego obchodzimy dzień św. Walentego – patrona zakochanych. Genealogia tego święta nie jest do końca wyjaśniona. Angielskie źródła podają, że pierwszą walentynkę wysłał uwięziony w Tower w Londynie

Tradycja ta ma jednak dużo starsze korzenie, sięgające czasów rzymskich, kiedy to w połowie lutego obchodzono tzw. Luperkaslia - święto płodności, któremu patronował bożek Faun. Luperkowie – (kapłani boga Fauna) zbierali się w grocie, w której według legendy wychowywani byli przez wilczycę Remus i Romulus. Tam zabijali kozę na znak płodności i psa na znak oczyszczenia Następnie biegali po ulicach i polach uderzając rzemykami kobiety i pola uprawne. Miało to zapewnić większą płodność i urodzaj. Wieczorem z 14 na 15 lutego kobiety pisały na kartkach swoje imiona i wrzucały je do urny. Kawalerowie zaś losowali je, pozawalając, aby los wybrał za nich obiekt uwielbienia i westchnień na cały rok.. Natomiast w kulturze chrześcijańskiej 14 lutego obchodzony był jako dzień św. Walentego – biskupa Terenii, patrona ludzi psychicznie chorych i epileptyków, który żył w III wieku. Zasłynął on tym, że wbrew zakazom cesarza Klaudiusza głosił Ewangelię i potajemnie udzielał ślubów zakochanym. Za swą działalność został osądzony i skazany na śmierć. Dzień egzekucji wyznaczono na 14 lutego 270 roku. Gdy biskup oczekiwał na wykonanie wyroku nawrócił jednego ze współwięźniów, Asteriusza i jego córkę. W przeddzień egzekucji wysłał pożegnalną kartkę do córki Asteriusza podpisując ją; „Od Twojego Walentego”. Odtąd słowa te stały się popularne i symbolizują miłość. Dzień Zakochanych początkowo największą popularnością cieszył się w Anglii. Kolorowe kartki zdobione w serca, amorki i kwiaty pojawiły się tam już w połowie XVII wieku. Zabawa osiągnęła szczyt popularności za czasów królowej Wiktorii, kiedy obok kartek z życzeniami pojawiły się bombonierki w kształcie serca, biżuteria itp. Z czasem Walentyki opanowały cały świat. Jednak nie wszędzie obchodzimy je tak samo. W Japonii wyłącznie kobiety obdarowują mężczyzn – nie koniecznie ukochanych – prezentami i kwiatami. W Hiszpanii z kolei nie wysyła się pocztówek, natomiast zakochani wręczają sobie użyteczne prezenty. Tradycja św. Walentego w Polsce ma wielu zwolenników, stwarza bowiem okazję dla nieśmiałych i zakochanych by wyznać swoje uczucia. Przygotowując Walentynkę dla ukochanej osoby pamiętajcie, że:

najmilsze są te wykonane i zdobione własnoręcznie

Walentynkę trzeba wysłać pocztą lub dostarczyć przez posłańca

Walentynki nie podpisuje się własnym imieniem, dopuszczalne jest "Twój Walenty", "Twoja Walentynka"

Liczba otrzymanych Walentynek świadczy o powodzeniu u płci przeciwnej

Otrzymanej Walentynki nie można publicznie wyśmiewać, lekceważyć i drzeć

Pod żadnym pozorem nie można żądać zwrotu Walentynki

Pamiętajcie, że cudownie jest być zakochanym i kochanym! A Dzień Zakochanych jest wspaniałą okazją, by o swoich uczuciach mówić głośno i odważnie.

Więcej informacji znajdziecie w :
1. Adamska L. : Walentynki // COGITO . – 1995,nr 3 s. 33
2. Bojarska B.,Kuryłek A. : Wielka miłość nie wybiera //BIBLIOTEKA W SZKOLE . – 1996, nr 1 s. 10-12
3. Czapińska M. : Dzień Świętego Walentego // MAGAZYN 5x10x15 . – 1997, nr 2 s. 10
4. Kondraciuk D. : Dlaczego święto zakochanych? // DROGA . – 1996, nr6 s. 9
5. Kopaliński W. : Słownik mitów i tradycji kultury . - -WA, 1987, s. 1244-1245:św. Walenty
6. Sikora A. : Miłość nie jedno ma imię // BIBLIOTEKA W SZKOLE . – 1998, nr 11/12 s. 8-9
7. Stanisławski I. : Wszyscy jesteśmy zakochani czyli walentynkowy szał// NASTOLATKA . – 1997, nr 2 s. 11
8. Zaleski W. : Święci na każdy dzień . – W-wa, 1989, s. 86-87: św. Walenty