„Nie zapomnę, co zrobili Polacy”. W rocznicę wojny w Ukrainie padły osobiste i bolesne wyznania

Około 100 osób zebrało się w centrum miasta na pokojowej manifestacji antywojennej w czwartą rocznicę pełnoskalowej agresji Rosji na Ukrainę. Uczestnicy przypomnieli, że wojna wciąż trwa, a jej skutki są widoczne także tutaj. W Legnicy mieszka dziś kilka tysięcy obywateli Ukrainy, którzy pracują, prowadzą firmy, uczą się i budują swoje życie. Wśród uczestników spotkania był prezydent Legnicy, byli też radni rady miejskiej.

Po czterech latach wojny nastroje wyraźnie się zmieniły

Roman Kalitka podkreśla, że po czterech latach wojny nastroje wśród Polaków i Ukraińców mieszkających w Polsce wyraźnie się zmieniły.

Trochę te nastroje ewoluują i tak jak po pierwszych miesiącach czy latach, kiedy to wsparcie było faktycznie takie naprawdę widoczne i za które Ukraińcy bardzo na każdym kroku dziękowali, tak dzisiaj coraz częściej spotykamy się z informacjami o jakichś tam szykanach, atakach czy w zakładach pracy, czy w szkołach, więc sytuacja jest dynamiczna. Dlaczego się tak dzieje? Nie mam pojęcia. Trudno to wytłumaczyć. Nie jestem w stanie tego wytłumaczyć – mówi Roman Kalitka.

Jednocześnie zaznacza, że nadal przeważają ludzie, którzy wspierają Ukrainę i jej obywateli.

Ludzi dobrej woli jest więcej, cytując klasyka i myślę sobie, że każda pomoc, każde wsparcie, każda taka obecność jak tutaj chociażby dzisiaj jest dowodem na to, że Legniczanie pomagają Ukraińcom. Natomiast no wiadomo, w każdym społeczeństwie znajdują się jednostki, które są głośne, które szukają powodu do tego, żeby zaistnieć i które powodują, że po drugiej stronie właśnie narasta pewna obawa, pewna niechęć, pewne takie niezrozumienie sytuacji, bo Ukraińcy nie rozumieją tego, co się wydarzyło przez te cztery lata. Przecież nic się nie zmieniło. Wojna wybuchła, wojna nadal trwa, nadal giną tam ludzie, a te nastroje w Polsce bardzo mocno ewoluują – zauważa Roman Kalitka.

Szacunki sprzed kilku lat mówiły o 7 do 8 tysiącach Ukraińców mieszkających w mieście. Dziś ta liczba jest mniejsza niż w pierwszych miesiącach po wybuchu wojny. Część osób szybko się asymiluje, inni otwarcie podkreślają swoje pochodzenie i chcą być widoczni w przestrzeni publicznej. Szczególnie aktywne są kobiety, które angażują się w wolontariat i organizują pomoc wysyłaną bezpośrednio do żołnierzy walczących na froncie.

[FOTORELACJA]23894[/FOTORELACJA]

Mariupol został zniszczony. Ojciec i ciocia pochowani na trawniku

Svetlana Fedorowska, która pochodzi z Mariupola do Legnicy przyjechała dwa dni po wybuchu wojny.

To wschód Ukrainy. Teraz to miasto na 80 procentach zniszczone i okupowane. Tam działy się straszne rzeczy. Psy jadły ludzi, którzy zmarli po bombardowaniu. Mój ojciec pochowany na takim trawniku, moja ciocia też – opowiada Svetlana Fedorowska.

Do Polski przyjechała 26 lutego 2022 roku z 13-letnim synem. Przez trzy miesiące nie wiedziała, czy jej mąż żyje. Dziś cała rodzina jest już razem w Polsce. Syn ma obecnie 17 lat, uczy się i bardzo dobrze mówi po polsku. Od pierwszych dni po przyjeździe podjęli pracę. Svetlana Fedorowska podkreśla, że nie zapomni wsparcia, jakie otrzymała.

Nigdy nie zapomnę tego, co dla mnie zrobili Polacy. Nic tego nie zmieni. Przyjechałam do innego kraju, do którego mi wpuścili. Budowali ten kraj dla siebie. Robili wszystko to dla siebie i wpuścili mnie tak po prostu. Pamiętam, jak płakałam, nawet jak chodziłam do sklepu, bo było mi bardzo źle. Płakali ze mną. Pomagali. Przynosili nam pod drzwi ubrania, inne rzeczy. Poznałam bardzo dużo dobrych Polaków, którzy pomagają mi z pracą. Którzy dają mi wsparcie. Ja widzę więcej dobrego niż złego – podkreśla Svetlana Fedorowska.

Wojna trwa i nie widać jej końca

Svetlana Fedorowska angażuje się w wolontariat i organizuje różne akcje pomocowe. Mówi wprost, że w zniszczonym Mariupolu nie ma dziś warunków do życia. Miasto jest zrujnowane, teren zaminowany, infrastruktura zniszczona. Jednocześnie podkreśla, że wierzy w odzyskanie przez Ukrainę swoich terytoriów i chce kiedyś wrócić do ojczyzny, nawet jeśli nie będzie to rodzinne miasto.

W Mariupolu nie ma teraz warunków do życia. Miasto jest zrujnowane, teren zaminowany, infrastruktura zniszczona. Życie tam jest niemożliwe. Do Mariupola pojedziemy, ale mieszkać tam się nie da. Do Ukrainy chcę wrócić, ale już nie wiem, czy do swojego miasta – mówi z wiarą Svetlana Fedorowska.

Manifestacja zakończyła się apelem o pamięć i dalsze wsparcie Ukrainy. Uczestnicy podkreślali, że wojna trwa już czwarty rok, a solidarność nie powinna, nie może wygasnąć.