Okulary przeciwsłoneczne - jak nosić je z klasą?

Lato to czas, kiedy okulary przeciwsłoneczne towarzyszą nam niemal codziennie. Chronią wzrok, dodają charakteru, bywają też ważnym elementem stylizacji. Jednak, podobnie jak w innych aspektach dobrego wychowania, liczy się nie tylko to, co nosimy, ale też jak to robimy. Zwłaszcza w sytuacjach zawodowych.

Kiedy je zdejmować?

Pierwsza zasada jest prosta: jeśli rozmawiasz z kimś - zdejmij okulary. Nawet jeśli to spotkanie w plenerze, w pełnym słońcu, warto pierwsze chwile rozmowy odbyć bez ciemnych szkieł. To prosty gest, który pokazuje szacunek i otwartość oraz pozwala rozmówcy nawiązać kontakt wzrokowy. Co do zasady, okulary powinniśmy zdejmować zawsze przy powitaniu, pożegnaniu i przedstawianiu się.

Zdejmujemy je także wchodząc do budynku. Noszenie przeciwsłonecznych okularów w pomieszczeniach, nawet „na chwilę”, może być odebrane jako brak ogłady lub celowe budowanie dystansu.

Gdzie je odkładać?

Wielu z nas ma nawyk odkładania okularów na głowę, zawieszania ich na koszuli w okolicach dekoltu albo odkładania na stół. Choć to najczęściej spotykane „patenty”, nie mają one wiele wspólnego z dobrym tonem. Na plaży czy na spacerze taki luz jest do zaakceptowania, ale w biurze, na spotkaniu biznesowym czy w restauracji, to już duża wpadka.

Zdecydowanie lepiej schować okulary do etui i odłożyć je do torebki, kieszeni marynarki albo płaszcza. W ten sposób pokazujemy klasę.

Styl to nie tylko wygląd.

To również umiejętność zachowania klasy - także w najdrobniejszych gestach. Dobre maniery pomagają budować relacje, a drobiazgi, takie jak sposób noszenia czy odkładania okularów, mają w tym dużo większe znaczenie, niż mogłoby się wydawać.

Etykieta na luzie

Ten artykuł powstał w ramach cotygodniowego cyklu o dobrych manierach - takich, które nie krępują, ale ułatwiają życie.
Jeśli szukacie więcej takich praktycznych podpowiedzi - zaglądajcie na stronę Etykieta na luzie na Facebooku i LinkedIn. Porozmawiajmy o dobrych manierach z klasą i poczuciem humoru. Nie po to, żeby prawić morały, ale żeby żyło się po prostu lepiej.