Satyrykon 2025 – znamy laureatów konkursu!

Koszmar na Karlińskiego. Radne piszą do prezydenta

ciekawe ile razy panie radne jeździły tymi drogami?

Zarząd KGHM i związki dogadały. Płace idą w górę

wszyscy powinni dostać podwyżki . Co to za nowomowa -przeniesienie Przecież podwyżka nie polega na przenosinach tylko na realnych wzroście pensji Niby ten zakład zarabia miliony na przetopie złomu . Co z tego maja robotnicy ... obietnice przeniesienia

Koszmar na Karlińskiego. Radne piszą do prezydenta

Dawno, dawno temu, a może wcale nie tak dawno, na skraju wielkiego miasta, tam gdzie mapa kiedyś kończyła się zieloną smugą bagien i szuwarów, wyrosło Osiedle Snów na Kredyt. Ziemia tam była przedziwna. Kiedy padało – stawała się czarnym, lśniącym błotem, które chlupotało pod butami i próbowało wciągnąć w siebie gumofilce. Kiedy przychodziło suche, upalne lato – ta sama ziemia wysychała na popielaty pył i zmieniała się w szarą chmurę, która unosiła się leniwie nad dachami jak duch dawno zapomnianego moczaru. postawiono domy na których miało pachnieć kawą i świeżo skoszoną trawą. Każdy dom kosztował tyle, ile trzy poprzednie pokolenia musiałyby pracować bez przerwy na chleb i marzenia a jednak ludzie kupowali je. Na kredyty tak długie jak marzenia. Lecz latem, gdy wiatr zawiewał od strony dawnych trzęsawisk, zaczynało się coś dziwnego. Wąskie uliczki osiedla pokrywał szary, suchy pył. Każde auto, które jechało wolno między domami, zostawiało za sobą smugę kurzu. A kiedy kierowca naciskał hamulec – och, wtedy działo się najgorzej. Stare klocki hamulcowe, pełne azbestu jak relikt minionej epoki, syczały cicho i wypuszczały w powietrze mikroskopijne, srebrzyste igiełki. Pył azbestowy mieszał się z pyłem mokradeł i razem tańczyły w letnim powietrzu jak najlżejsze puchowe wróżki… tyle że te wróżki były niewidzialne i bardzo, bardzo trwałe. Wlatywały otwartymi oknami, przeciskały się przez mikroszczeliny w newralgicznych miejscach okien PCV, osiadały na parapetach, na białych sofach, na pluszowych misiach dziecięcych, na talerzach ... Matki wycierały parapety wilgotną szmatką i mówiły do siebie: „To tylko kurz… zwykły letni kurz…” Dzieci biegały boso po tarasach i śmiały się, a drobinki pyłu osiadały im na włosach jak srebrny pył z zaczarowanego lasu. A mokradła pod fundamentami milczały. Czekały. Bo znały przepis, którego ludzie już dawno zapomnieli: to, co zostało zakopane i przykryte pięknym życiem na kredyt, i tak kiedyś wraca – najpierw jako pył, potem jako szept, a na końcu jako cicha, nieuleczalna pamięć. I tak trwa bajka o Osiedlu Snów na Kredyt, gdzie domy są piękne, lata suche, ulice głośne nie od śmiechu lecz od warkotów silników, a najcichszym mieszkańcem każdego domu jest niewidzialny pył, który nigdy nikomu nie obiecywał, że odejdzie.

Uciekał przed policją, w aucie miał replikę broni

miał dożywotni zakaz