„Są takie chwile, kiedy słowo «Polska» brzmi inaczej niż na co dzień”. Tak wójt Kunic mówił o Święcie Niepodległości

Po koncercie w Spalonej mieszkańcy spotkali się przed urzędem w Kunicach

Świętowanie zaczęło się we wtorek w Wiejskim Ośrodku Kultury w Spalonej. Najpierw przed publicznością wystąpiły dzieci i młodzież z gminy Kunice, a po nich zaśpiewał Robert Kasprzycki. Dzień później mieszkańcy i goście licznie zebrali się przed urzędem w Kunicach. W samo południe śpiewali kolejne zwrotki hymnu razem z ludźmi, którzy o tej samej porze świętowali w innych miejscowościach w Polsce.

Krzysztof Błądziński mówił o pamięci, która wraca, gdy śpiewamy hymn i patrzymy na flagę. Przywołał ludzi, których znamy z lekcji historii, i tych, o których dowiadujemy się przy rodzinnym stole.

Są takie chwile, kiedy słowo „Polska” brzmi inaczej niż na co dzień. Kiedy podczas hymnu prostujemy plecy, a głos na moment więźnie w gardle. Kiedy patrzymy na biało-czerwoną flagę i myślimy o tych, którzy przed nami kochali tę ziemię. O naszych rodzicach i dziadkach. O ludziach, których nazwiska zapisano w podręcznikach, i o tych, po których zostało jedynie zdjęcie w rodzinnym albumie. Dziś, 11 listopada, spotykamy się z wdzięcznością wobec nich wszystkich – powiedział Krzysztof Błądziński, wójt gminy Kunice.

Przypomniał, że w latach zaborów pamięć o Polsce przechodziła z pokolenia na pokolenie w języku, pieśniach i opowieściach. Wrócił też do roku 1918 i ludzi, którzy mimo różnych poglądów pracowali nad odbudową państwa. Tę umiejętność współpracy odniósł do codziennego życia w gminie, gdzie po każdej różnicy zdań nadal spotykamy się pod szkołą, w sklepie czy na przystanku.

O trosce o innych opowiedział historią o trzech kubkach herbaty

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"27172","portal":"lca.pl"}

Błądziński poprosił zebranych, by wyobrazili sobie zwykły listopadowy wieczór. Starsza kobieta po śmierci męża mieszka sama. Sąsiad przychodzi z kilkuletnią córką, żeby przynieść jej zakupy. Chce zostawić torbę i wrócić do domu. Dziewczynka pyta, czy mogą zostać jeszcze chwilę.

Na stole pojawiają się trzy kubki herbaty. Starsza pani zaczyna opowiadać. Najpierw nieśmiało, potem z uśmiechem. Przy pożegnaniu mówi cicho: „Jak dobrze, że jesteście”. Dziecko może jeszcze nie rozumieć słów „wspólnota” i „odpowiedzialność”. Ale właśnie uczy się, co one znaczą. Uczy się, że człowieka nie zostawia się samego. Że czyjeś życie staje się lżejsze, kiedy podzielimy się swoim czasem. Tak również buduje się Polskę – zwrócił się do zebranych.

Od tej opowieści wójt przeszedł do spraw, za które na co dzień odpowiada samorząd.

Nasza mała ojczyzna, gmina Kunice, potrzebuje naszej codziennej troski. Potrzebuje bezpiecznych dróg, dobrych szkół, zadbanej przyrody i miejsc, w których możemy być razem. Potrzebuje także uważności na samotność, chorobę i trudności tych, którzy często nie mają odwagi poprosić o pomoc. Jako wójt wiem, że za każdą samorządową decyzją powinien stać konkretny człowiek. Dziecko idące do szkoły. Rodzina, która chce tutaj ułożyć sobie życie. Senior, który pragnie czuć się bezpiecznie. Młody człowiek zastanawiający się, czy właśnie tutaj znajdzie swoją przyszłość – podkreslił wójt.

Na koniec wójt podziękował seniorom za pamięć i doświadczenie, młodym za energię, a rodzinom za codzienny trud wychowania dzieci. Poprosił, by patrząc na biało-czerwoną flagę, pomyśleć również o najmłodszych stojących obok. To oni kiedyś będą opowiadać o Polsce, w której dorastali.