W kwestii ozdób paznokci wachlarz możliwości jest naprawdę imponujący. Brokat, kryształki, wzory, neonowe kolory, paznokcie przypominające małe dzieła sztuki. Ale co z tego właściwie wygląda elegancko? Odpowiedź wcale nie jest skomplikowana.

Elegancko, czyli jak?

Elegancja najczęściej kojarzy się z umiarem - z kształtem, który wygląda naturalnie i z subtelnym kolorem. A w dobie sztucznych paznokci także z długością, która pozwala swobodnie pisać na klawiaturze, zapinać biżuterię czy wyjąć kartę z portfela bez używania specjalnych technik wymagających cierpliwości godnej chirurga. Można powiedzieć, że eleganckie paznokcie nie próbują zwracać na siebie uwagi. Chodzi o to, żeby zauważono nas, a nie tylko nasze paznokcie.

Mniej znaczy więcej

Trendy w manicure szybko się zmieniają, ale elegancja pozostaje ponad modą. Zadbane dłonie, estetyczny kształt paznokci i brak odprysków zawsze robią dobre wrażenie. Jeśli zaś chodzi o kolor, bezpiecznym wyborem będą delikatne róże, odcienie nude, beże czy klasyczna czerwień dla odważniejszych. Nie wychodzą z mody, ponieważ pasują do większości stylizacji. Nie oznacza to rezygnacji z ulubionych kolorów, ale przy formalnych okazjach warto postawić na subtelność.

Dłonie mówią więcej, niż nam się wydaje

Witamy się nimi z ludźmi, podpisujemy dokumenty, podajemy wizytówki. Dłonie są częścią naszego wizerunku i to bardzo widoczną, dlatego powinny być zadbane.

W etykiecie często mówimy o tym, że strój powinien być dopasowany do sytuacji. Z paznokciami jest podobnie. Nie chodzi o to, by były niewidoczne, ale by współgrały z całością, tak jak dobrze dobrana biżuteria czy makijaż. Kiedy wszystko tworzy harmonijną całość, uwagę zwraca człowiek. Dopiero później jego dodatki.

Etykieta na luzie

Ten artykuł powstał w ramach cotygodniowego cyklu o dobrych manierach, takich, które nie krępują, ale ułatwiają życie. Jeśli szukacie więcej takich praktycznych podpowiedzi, zaglądajcie na stronę Etykieta na luzie na Facebooku i LinkedIn. Porozmawiajmy o dobrych manierach z klasą i poczuciem humoru. Nie po to, żeby prawić morały, ale żeby żyło się po prostu lepiej.