Przez lata była blisko teatru, ludzi i wszystkich spraw Modrzejewskiej

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"25427"}

Legnica żegna Mariolę Hotiuk. Osobę, bez której wielu widzom, dziennikarzom i ludziom kultury trudno było wyobrazić sobie codzienność Teatru im. Heleny Modrzejewskiej. Nie była aktorką stojącą w świetle reflektorów, ale przez lata była jedną z twarzy tego miejsca. Obecną przy premierach, konferencjach, festiwalach, rozmowach z mediami, spotkaniach z publicznością i wydarzeniach, które budowały pozycję legnickiej sceny.

Pracowała w teatrze ponad 30 lat. Zajmowała się promocją i kontaktem z mediami, ale jej rola nie mieściła się w samych nazwach stanowisk. Była osobą, która potrafiła otworzyć teatr dla ludzi. Zaprosić, wytłumaczyć, opowiedzieć, połączyć scenę z miastem. Dla nas, dziennikarzy, była często pierwszym kontaktem w sprawach Modrzejewskiej. Dla widzów kimś, kto pomagał zobaczyć teatr nie tylko jako instytucję, ale jako żywe miejsce tworzone przez ludzi.

Teatr był dla niej czymś znacznie więcej niż zawodowym adresem. Przez lata była obecna przy premierach, spotkaniach, rozmowach z dziennikarzami, widzami i artystami. Znała Modrzejewską od kulis, od ludzi i od emocji, które nie zawsze trafiają na afisz, ale tworzą prawdziwe życie sceny.

Miała w sobie pamięć o teatrze i uważność na ludzi

Mariola Hotiuk należała do osób, które nie musiały być na pierwszym planie, żeby zostawić po sobie wyraźny ślad. W teatrze zajmowała się tym, co często dzieje się za kulisami, ale decyduje o tym, czy publiczność chce wracać. O słowie, kontakcie, atmosferze, zaproszeniu, rozmowie, obrazie teatru w mieście.

Potrafiła opowiadać o Modrzejewskiej zajmująco, z ciepłem, znajomością spraw i wyczuciem ludzi. Wiedziała, że za premierami stoją nie tylko tytuły spektakli i nazwiska twórców, ale także emocje, wysiłek zespołu, nerwy, radość i pamięć o tych, którzy przez lata budowali teatr.

Była także osobą, która tę pamięć gromadziła. Zdjęcia, wspomnienia, dawne wydarzenia, twarze ludzi, sytuacje z kulis i teatralne historie były częścią jej świata. Dla wielu osób związanych z Modrzejewską była kimś, kto pamiętał więcej, niż mieściło się w oficjalnych archiwach.

Potrafiła przybliżać teatr dzieciom, widzom, każdemu napotkanemu po drodze

Jej praca nie kończyła się na komunikatach i zapowiedziach. Mariola potrafiła zabierać teatr poza jego mury. Do szkół, na spotkania, do dzieci, do osób, które dopiero zaczynały poznawać scenę. Pokazywała, że teatr nie jest tylko salą, widownią i kurtyną. Jest także rozmową, rekwizytem, wspólnym czytaniem, opowieścią i ciekawością drugiego człowieka.

We wszystkich jej działaniach było dużo jej sposobu bycia. Nie zamykała kultury w oficjalnych ramach. Umiała ją przybliżać bez nadęcia, z prostotą i serdecznością. Dzięki takim osobom teatr staje się bliższy miastu, a miasto zaczyna czuć, że scena naprawdę jest jego częścią. Odeszła osoba, która przez lata pracowała na rozpoznawalność legnickiej sceny, ale też na jej ludzką twarz. Ktoś, kto wiedział, jak ważne są relacje, pamięć, dobre słowo i zwykła obecność.

Legnica żegna dziś osobę bardzo ważną dla swojej kultury

Mariola Hotiuk zostanie zapamiętana jako jedna z tych osób, które przez lata współtworzyły atmosferę Modrzejewskiej. Nie tylko poprzez obowiązki zawodowe, ale przez sposób bycia. Przez ciepło, uważność, lojalność wobec miejsca i ludzi, z którymi pracowała.

W historii teatru zostają nazwiska aktorów, reżyserów i dyrektorów. Ale zostają też osoby, które codzienną pracą sprawiają, że instytucja ma głos, twarz i pamięć. Mariola Hotiuk była właśnie taką postacią. Blisko sceny, blisko ludzi, blisko Legnicy.

Zostają po niej wspomnienia rozmów, premier, telefonów, zaproszeń, zdjęć i spotkań. Zostaje wdzięczność tych, którzy przez lata spotykali ją w teatrze i wokół teatru. Zostaje też pustka w miejscu, które przez znaczną część życia współtworzyła.

Legnicka Modrzejewska straciła osobę, która nie potrzebowała sceny, żeby być jedną z najważniejszych postaci jej codzienności. Będzie nam Ciebie bardzo brakować Mariola.