Osiągnął debiut książkowy w wieku 52 lat, ale w poezji, która jest dla niego najbardziej wybredną kobietą kocha się od młodzieńczych lat. Kazimierz Burnat opowiadał o "dobrym życiu" w SDK Kopernik.

Spotkanie w Domu Kultury Kopernik miało luźny, niezobowiązujący charakter. Swoją formą nawiązywało do wieczorków poetyckich, więc panie i panowie z Klubu Seniora wyrecytowali przygotowane specjalnie na tę okoliczność wiersze.

Z kolei, gość specjalny Kazimierz Burnat zdecydował się na przeczytanie trzech swoich wierszy z nowego wydania tomiku pn. „Przenikanie”. Pojawiły się charakterystyczne dla twórcy opisy przyrody, która z każdym oddechem tętni życiem, nie zabrakło także ukochanych retrospekcji lat dziecięcych, które narodziły się w 2005 r., kiedy Burnat odwiedził Szczepanowice. Zapach, emocje, wspomnienia – te wszystkie elementy powodują fascynację, której skutkiem, jak w przypadku poety, był wiersz pt. „Powrót”.

Pisarz zachęcał seniorów do pisania, do pokazywania swoich tekstów, otwierania się na innych ludzi. - Nie można czuć wstydu z powodu własnych słów przelanych na papier – wyjaśniał Kazimierz Burnat. - Spróbujmy otworzyć się na poezję, która jest jak kobieta, kobieta wymagająca, bo musimy oddać się jej w całości.

Zaznaczył jednocześnie, że poezja uzależnia, jest jak choroba, żeby stosować ją w życiu, trzeba najpierw na nią zapaść. Później może być nieuleczalna.

Kazimierz Burnat urodził się w Szczepanowicach nad Dunajcem. Skończył studia prawnicze, ale już w wieku 17 lat ciągnęło go do poezji. Z powodu pracy zawodowej nie zawsze miał czas na oddawanie się swojemu hobby, stąd też u poety późny debiut książkowy w wieku 52 lat.[FOTORELACJA]4903[/FOTORELACJA]