W niemal każdej relacji nadchodzi taki moment, kiedy forma „Pan/Pani” zaczyna brzmieć zbyt oficjalnie. Wtedy przejście na „ty” może być zupełnie naturalne, ale może też jeszcze nie do końca być oczywiste. I wtedy pojawia się pytanie, które wcale nie jest tak proste, jak mogłoby się wydawać: czy to już ten moment, żeby skrócić dystans i przestać sobie „paniować”? Tylko kto powinien wyjść z taką inicjatywą?

Nic na siłę

„Pan” i „Pani” nie są tylko formą grzecznościową. Dają pewien bezpieczny dystans, pozwalają zachować przestrzeń, nie przyspieszać relacji. Z kolei „ty” ten dystans skraca. Sprawia, że rozmowa staje się bardziej bezpośrednia, mniej formalna, ale też w pewnym sensie bardziej zobowiązująca. Mówi: jesteśmy na równych pozycjach. Zaufaj mi. Możemy sobie pozwolić na więcej swobody. Dlatego obie strony muszą być gotowe na taki krok, by czuć się w tej relacji nadal komfortowo. Nie może być wymuszony, ma być naturalną konsekwencją budowania relacji.

Kto proponuje przejście na „ty”?

Inicjatywa powinna wyjść od kobiety lub osoby starszej (w sytuacjach towarzyskich) oraz od osoby wyższej stanowiskiem lub klienta (w sytuacjach zawodowych, kiedy płeć i wiek nie mają znaczenia przy ustalania hierarchii ważności). Problem w tym, że dziś te granice coraz częściej się zacierają. Różnice wieku nie zawsze są oczywiste, struktury w pracy stają się bardziej partnerskie, a relacje mniej formalne niż jeszcze kilkanaście lat temu. I nagle okazuje się, że choć zasady gdzieś istnieją, to nie zawsze podpowiadają, co zrobić w konkretnym momencie. Tym ważniejsze jest, aby mieć wtedy wyczucie sytuacji i drugiego człowieka.

Gdy angielski dyktuje polskie zasady
W korporacjach, agencjach, startupach – „ty" stało się normą. Wszyscy zwracają się do siebie po imieniu, nawet jeśli dzieli ich pięć szczebli hierarchii. To wzorzec zaczerpnięty z języka angielskiego. Problem w tym, że po polsku „ty" wciąż coś znaczy. Wciąż mówi: „nie dzieli nas nic istotnego". A jeśli jednak dzieli? Co wtedy?

Czy można odmówić przejścia na „ty”?
Zdarzają się sytuacje, w których ktoś proponuje przejście na „ty”, a druga strona nie do końca czuje się z tym komfortowo. I to jest w porządku. Bo choć skracanie dystansu często odbieramy jako gest życzliwości, to nie zawsze trafia on w dobry moment. Relacje nie rozwijają się w jednakowym tempie, a forma zwracania się do siebie jest ich częścią. Można więc spokojnie podziękować za propozycję, ale jednak jej nie przyjąć i pozostać przy „Pan/Pani”, nie robiąc z tego problemu, nie będzie to żadnym naruszeniem zasad dobrego wychowania. W końcu chodzi nie o to, żeby było bardziej swobodnie za wszelką cenę, tylko żeby było naprawdę komfortowo dla obu stron.

Etykieta na luzie

Ten artykuł powstał w ramach cotygodniowego cyklu o dobrych manierach - takich, które nie krępują, ale ułatwiają życie.
Jeśli szukacie więcej takich praktycznych podpowiedzi - zaglądajcie na stronę Etykieta na luzie na Facebooku i LinkedIn. Porozmawiajmy o dobrych manierach z klasą i poczuciem humoru. Nie po to, żeby prawić morały, ale żeby żyło się po prostu lepiej.