Wielkanoc to jeden z tych momentów, kiedy spotykamy się przy stole w większym gronie niż zazwyczaj. Jest wspólne jedzenie, rozmowy, życzenia. Niby wszystko dobrze znane, a jednak co roku pojawiają się drobne sytuacje, które potrafią tę świąteczną atmosferę delikatnie - albo i bardziej spektakularnie - zepsuć. A wszystko dlatego, że przy stole, oprócz żurku i mazurka, spotykają się też nasze nawyki i cechy charakteru. I czasem to właśnie one, nie złe intencje, robią największy bałagan.

„Zjedz jeszcze"

Zacznijmy od klasyki, której trudno uniknąć - tradycji starszej niż świat: namawiania do jedzenia. „No spróbuj jeszcze kawałek", „tak mało jesz?", „dla mnie nie zjesz?" - brzmi znajomo? W naszej kulturze to wyraz troski. Problem pojawia się wtedy, gdy troska zaczyna przypominać nacisk. Gość przestaje czuć się swobodnie, a zaczyna się zastanawiać, jak odmówić, żeby nikogo nie urazić - i tak naprawdę szansa, że jakaś ciocia albo babcia poczuje się urażona odmową, jest całkiem spora. Dobra gościnność kończy się tam, gdzie zaczyna się presja.

Świąteczne pytania - uważaj, jakie zadajesz

Wielkanocny stół bywa też miejscem rozmów, które z założenia mają być miłe. Tyle, że czasem skręcają w stronę tematów bardzo osobistych. „A co u ciebie w pracy?" brzmi niewinnie, ale zadane komuś, kto właśnie zmienił pracę, stracił ją albo od miesięcy jej szuka, może sprawić, że ta osoba poczuje się jak na przesłuchaniu, a nie przy rodzinnym stole. Troska to piękna rzecz. Tylko że nie każde pytanie, które płynie z troski, trafia w dobry moment. I nie każda osoba przy stole ma ochotę zdawać relację ze swojego życia akurat w Wielkanocną niedzielę.
 

Telefon na stole to też komunikat

Jest jeszcze jeden element, który coraz częściej pojawia się przy świątecznym stole i skutecznie może zepsuć atmosferę. Nasz często nieodłączny towarzysz - telefon. Leży obok talerza, co chwilę rozświetla się powiadomieniem, przyciąga wzrok, przerywa rozmowę. I wysyła sygnał zgromadzonym przy stole: coś tam, po drugiej stronie ekranu, jest w tej chwili ważniejsze niż Ci, którzy są obok nas. Nagle okazuje się, że jesteśmy trochę tu, a trochę gdzie indziej. A przecież święta to jeden z niewielu momentów, kiedy naprawdę możemy być razem. Bez pośpiechu i bez konieczności „ogarnięcia jeszcze jednej rzeczy”. Dlatego życzmy sobie w tym roku przede wszystkim świąt z ekranem skierowanym w dół, a uwagą skierowaną na bliskich obok.
Wesołego Alleluja!

Ten artykuł powstał w ramach cotygodniowego cyklu o dobrych manierach - takich, które nie krępują, ale ułatwiają życie.
Jeśli szukacie więcej takich praktycznych podpowiedzi - zaglądajcie na stronę Etykieta na luzie na Facebooku i LinkedIn. Porozmawiajmy o dobrych manierach z klasą i poczuciem humoru. Nie po to, żeby prawić morały, ale żeby żyło się po prostu lepiej.